Λατέρνατιβ

Πριμαβεριάδα 2013// Σκέψεις, εικόνες και ήχοι γύρω από ένα φεστιβάλ. Από τον Σταύρο Διοσκουρίδη

Λίγη μουσική για την αρχή

Primaverιαδα 2013 by Latertape on Mixcloud

Αξιοπερίεργο: Η ελληνική αποστολή ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Δεν νομίζω να ήταν όλοι πλούσιοι. Υπήρχαν και άνεργοι. Και άφραγκοι. Και αυτοί που μέτραγαν και το δίφραγκο. Αλλά πήγαν. Γιατί; Γιατί ήθελαν να δουν την πόλη αλλά και γιατί ήθελαν να δουν ένα καλό, οργανωμένο φεστιβάλ. Ας το σκεφτούν αυτό οι ντόπιοι παραγωγοί. Τα “λεφτά υπάρχουν” για το κοινό που θέλει να δει κάτι αξιόλογο και όχι ξαναζεσταμένο φαγητό.

Η Βαρκελώνη είναι πιο όμορφη με δροσιά: Ναι. Και οι συναυλίες παρακολουθούνται καλύτερα. Αρκεί να ντυθείς καλά.

Το φεστιβάλ μεγάλωσε: Πολύ σε σχέση με πρόπερσι. Δύο μεγάλες σκηνές και ακόμα δύο λίγο μικρότερες. Μπορεί να χωράει και πάνω από 50.000 άτομα ημερησίως. Αν δεν κάνω λάθος (δεν μας έχουν στείλει ακόμα τα στοιχεία) οι πρώτες δύο μέρες ήταν sold out. Αυτό σημαίνει διάφορα πράγματα:

1. Δεν είναι τόσο φθηνό όσο παλιότερα. Οι τιμές στα ποτά αγγίζουν ένα mainstream bar Ελλάδας. Και έχει και μεζούρα. Ευτυχώς η πόλη παραμένει αισθητά πιο φθηνή από ότι η Αθήνα. Δύο μεγάλα σάντουιτς και δύο χυμοί στοιχίζουν περίπου 5 ευρώ σε έναν συνοικιακό φούρνο.

2. Δεν είναι πια ένα φεστιβάλ που έχει σαν σήμα κατατεθέν του την μουσική πρωτοπορία. Θέλει πια να έχει μεγάλα ονόματα ώστε να προσελκύει περισσότερο κόσμο. Έτσι, χάνεις τη δυνατότητα να δεις κάτι πολύ φρέσκο, που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή (ναι, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις). Δεν είναι πια ένα φεστιβάλ που δημιουργεί τάσεις, αλλά που τις αξιοποιεί. Όταν υπάρχουν στο πρόγραμμα μεγαθήρια από πολύ νωρίς το απόγευμα, χάνεις κάπως την όρεξη να ψαχτείς σε μονοπάτια που δεν γνωρίζεις. Τουλάχιστον εγώ που είμαι mainstream καράβλαχος. Άλλο ένα παράδειγμα για το μέγεθος είναι η περίπτωση του James Blake. Πριν από δύο χρόνια ο καλλιτέχνης είχε παίξει μπροστά σε 1.000 με 2.000 άτομα σε μια εμφάνιση που ηλέκτριζε με την… καινοτομία της. Φέτος ενώ ήταν εξαιρετικός, χανόταν λίγο η επαφή, όταν τον παρακολουθούσες μαζί με άλλα 5.000 (και ίσως παραπάνω) συντρόφια.

3. Παρ’ όλα αυτά, φεύγοντας από τη Βαρκελώνη, είσαι ήρεμος πως η μουσική σου παιδεία θα αποκτήσει περισσότερο έδαφος και πως το πολιτιστικό σου υπόβαθρο θα διευρυνθεί. Μπορεί να γίνεις και λίγο καλύτερος άνθρωπος.

Μουσικές παρατηρήσεις

1. Πρώτη φορά στη ζωή μου δεν με εντυπωσίασε το ταλέντο, οι ερμηνείες αλλά η δουλειά. Που και αυτό στο κάτω κάτω της γραφής τέχνη είναι. Οκ, δηλαδή με τον Cave που έχει τη γνωστή φωνή και θέλει να βιάσει το κοινό σε κάθε του εκτέλεση. Το έχουμε ξαναδεί, όμως, το έργο. Το πόσο συγκλονιστικοί, όμως, είναι οι υπόλοιποι Bad Seeds; Μιλάμε για μια απίστευτη μπάντα που δεν έχει στο πεντάγραμμο της, όυτε μια περιττή νότα. Ή οι Grizzly Bear. Από σκηνική παρουσία; Μηδέν! Από συντονισμό; Από ήχο; Από αποτέλεσμα; Στα επίπεδα μεγάλης συμφωνικής ορχήστρας. Και άλλοι πολλοί που θα τους αναφέρω παρακάτω.

2. Ο κόσμος δεν ήξερε τα λόγια. Δεν μιλάω για τα μεγάλα ονόματα ή για τα χιτάκια της εποχής. Μιλάω για το σύνολο. Την “παλιά εποχή” θυμάμαι αισθανόμασταν άσχημα αν δεν ξέραμε τους στίχους. Πριν από συναυλίες ψάχναμε να βρούμε τα λόγια για να μη φανούμε λιγότερο θαυμαστές. Τώρα δεν υπάρχει αυτό. Σε μια τυχαία κουβέντα, ο Αντρέας από τους Zebra Tracks μου έδωσε μια πειστική εξήγηση. Είναι πασιφανές πως με το διαδίκτυο η πληροφορία είναι χιλιάδες φορές περισσότερη αλλά από την άλλη μην αγοράζοντας το cd ως αντικείμενο έχουμε ξεχάσει τελείως την αξία που είχε το βιβλιαράκι μέσα σε αυτό. Αν καθόσουν να ακούσεις το cd, θα ξεφύλλιζες το booklet και κάτι θα σου έμενε. Τώρα, τα κεφάλια μας είναι γεμάτα με πολλούς ρυθμούς και λίγα λόγια.

   

Τα συγκροτήματα που είδα (παραπάνω από  δεκαπεντάλεπτο) με μια, δύο φράσεις. Τα περισσότερα δεν είναι δικές μου σκέψεις αλλά προήλθαν ύστερα από συζητήσεις με τους Έλληνες αδερφούς. Τους ευχαριστώ πολύ για την βοήθεια τους. Ακόμα και αυτούς που ήθελαν το κακό μου.

Wild Nothing: Πρώτο live. Άνοστα παιδάκια, που γράφουν άνοστη μουσική για να αρέσει στη μαμά τους.

Savages:  Δεν κόβω φλέβα (sic) για τα κοριτσάκια που μοιάζουν με το Μαντά της Γ’ Γυμνασίου αλλά οι άτιμες με κράτησαν σε όλο το live.

Tame Impala: Τα κοριτσάκια που έψαχναν να βρουν τον ερωτισμό σε χορευτικούς στρόβιλους μου έκλεψαν την προσοχή. Ωραία μπάντα, ωραία ώρα το σούρουπο, μπορεί να ήθελε μικρότερη σκηνή. Οι χίπηδες ζούνε στην Αυστραλία και είναι καλά.

Boiler Room: Δεν πρόσεξα ποιος είδα.. Αλλά είδα πολλούς και κάθισα πολύ. Και τους Simian Mobile Disco και Pional. Δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Δεν ξέρω αν με πήρε η κάμερα. Το προσπάθησα πάντως.

Deerhunter: Παρακολούθησα το τέλος από μακριά. Δεν ενθουσιάστηκα αλλά ούτε βαρέθηκα. Πολλοί πάντως μίλησαν για το καλύτερο live του φεστιβάλ.

Grizzly Bear: Η μπάντα είναι πιο καλά κουρδισμένη και από συμφωνική ορχήστρα. Σχεδόν τέλεια. Αν την έβλεπα καθιστός, ακόμα δεν θα είχα σηκωθεί.

Death Grips: βζζζζβζζζζζζμποουμπουβζζζζμπουμπουβζζζζζμπουβζζζ… ο θόρυβος και η ομορφιά μιας πρωτόγονης περφόρμανς.

Fuck Buttons: Τους περίμενα με αγωνία αφού με είχαν αφήσει σύξυλο το 2010. Είδα τρία τραγούδια, με έπιασε η σχιζοφρένεια της επανάληψης και εξαφανίστηκα. Το πλήθος γνωμοδότησε πως ήταν καλοί και τα νέα κομμάτια είναι ανάλογα του… Surf Solar.

Four Tet: To Love Cry στο ριπίτ. Μάλλον…

John Talabot: Περιμένω με μεγαλύτερη αγωνία το live του στην Αθήνα.

Nick Waterhouse: Στακάτο, στυλιζαρισμένο, στα όρια του δήθεν, που τελικά σε κερδίζει. Στην αλλοδαπή μιλάνε για το αντίστοιχο της Amy Winehouse σε άντρα και πιο σόμπερ καταστάσεις. Ιδανικό για τη χώρα μας.

Merchandise: Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα. Ο λάβρος Θοδωρής Καν… σε κάποια στιγμή φώναξε: “δεν φταίτε εσείς αλλά αυτοί που σας φώναξαν”.

Django Django: Δεν περίμενα ότι θα μου αρέσουν αλλά συνέβη το αντίθετο. Τους θεωρώ, όμως, ακόμα απατεώνες και κλέφτες. Οκ, με το ντεμπούτο αλλά θα είναι λίγο δύσκολο να είσαι για πάντα και Beach Boys και Hot Chip. Φορούσαν τα χειρότερα κουστούμια της εκδήλωσης.

The Breeders: παρουσίασαν το Last Splash. Διασκεύασαν και Beatles. Συμπαθέστατες οι κυρίες αλλά μου θύμισαν τις θείες μου.

Tinariwen: Οι ρόκερ της ερήμου. Αν δεν φορούσαν κελεμπίες και δεν είχαν χαρακτηριστικές φιγούρες από την αραπιά θα τους πέρναγες σίγουρα για ψυχεδέλες της Καλιφόρνια. Δεν μετάνιωσα που δεν είδα τους Jesus…

James Blake: Χειρουργικός ήχος για ευαίσθητα αγόρια. Έχει πολύ μέλλον ο καπαρντινάκιας.

Blur: Ξανά 17. Τίμιοι, σε έξαρση, με πλούσιο setlist. Δεν έκαναν αρπαχτή και όλοι πέρασαν καλά.

The Knife: Το μεγάλο debate της συναυλίας. Τα παλικάρια από τη Σουηδία την είδαν κάπως διαφορετικά τη δουλεία. Το 97% της μουσικής ήταν προηχογραφημένα. Τα φωνητικά δεν ήταν εύκολο να αντιληφθούμε αν ήταν ζωντανά ή όχι Το συγκρότημα είχε ετοιμάσει ένα άψογο χορευτικό που συνόδευε τα κομμάτια. Οι Knife με λίγα λόγια διασκέδασαν μαζί μας με τα κομμάτια τους. Κάποιοι το βρήκαν εκπληκτικό, κάποιοι μίλησαν για κοροϊδία. Εμένα με τράβηξε γιατί είχε κάτι το παγανιστικό που είναι και της μόδας.

Daphni: Ο Caribou είναι ένας ήρωας. Έστησε ένα άψογο set που περιείχε τη δουλειά του ως Daphni εμπλουτισμένη με τις τελευταίες του επιρροές από Αφρική και Βραζιλία (!). Η ελληνική αποστολή τον αποθέωσε και ο άνθρωπος αρνιόταν να κατέβει από τη σκηνή.

Dead Can Dance: Δεν έχω εξηγήσει ακόμα στον εαυτό μου γιατί παρακολούθησα κάτι τόσο ξεπερασμένο. Είπαν και το “Πρέζα σαν θα πιεις” στα ελληνικά.

Wu Tang Clan: Από τα καλύτερα μου. Δεν είχα ξαναδεί πότε μεγάλη χιπ χοπ συναυλία. Τα παιδιά από τη Νέα Υόρκη είχαν πολλή όρεξη και χιλιάδες κόσμου αναφώνησε: “γου ταν μαδεφάκερς”.

Nick Cave and The Bad Seeds: Δεν μπορώ να τον κρίνω γιατί η αγάπη είναι μεγάλη. Με κάλυψε με το setlist, ήθελα μισή ώρα παραπάνω.

Liars: Ωραίοι στα όρια της κατάθλιψης και του ξέφρενου χορού. Είχαν πάρα, μα πάρα πολύ κόσμο, αν και σε μικρή σκηνή.

Scuba: Ούτε MBV, ούτε Crystal Castles, αλλά Scuba. Χορός, ήχοι από τη δεκαετία του ‘90 και το drum 'n’ bass που χρειαζόμουν εκείνη την ώρα.

Hot Chip: Λαϊκό προσκύνημα για το τελευταίο μεγάλο όνομα του φεστιβάλ. Έκαναν ό,τι μπορούσαν.

Dj Koze: Δεν μας άγγιξε αν και θα έπρεπε. Τέτοια ώρα (περασμένες τέσσερις) δεν ποζάρεις, παίζεις μουσική. 

Αυτά και του χρόνου να είμαστε καλά!